KREW NA ŚNIEGU | Recenzja „Niepełni” Anny Kańtoch

Maciej Kaźmierczak

Nagie drzewa, śnieg, mróz — można by powiedzieć, że najnowsza powieść Anny Kańtoch jest o zimie, gdyby nie jeszcze jeden element — krew. Dzięki niej mamy kryminał, emanujący swym realistycznym zimnem, które autorka sprawnie wprowadza i utrzymuje w powieści. I to wcale nie jest błahostka, a poważny atut. Nie każdy bowiem potrafi uchwycić swoisty klimat, przesycając go tajemnicą, strachem, niepewnością, gdzie czytelnik niemal widzi krople krwi na śniegu — nawet bez patrzenia na okładkę. Chłód kojarzony ze skandynawskim kryminałem, zagadka jak z najlepszego thrillera, psychologizm historii i bohaterów na wysokim poziomie. Poplątanie, którego nie rozwikłałby sam Holmes — bo tej zagadki nie da się rozwiązać. I nie uwielbiać.

KONKURS! | Do wygrania 3 egzemplarze "Zabawy w chowanego" Ketchuma

Dzięki uprzejmości wydawnictwu Papierowy Księżyc mamy dla Was 3 egzemplarze książki Zabawa w chowanego Jacka Kechuma.

ZABAWA W ŚMIERĆ | Recenzja "Zabawy w chowanego" Jacka Ketchuma

Maciej Kaźmierczak

Zabawa w chowanego jest drugą powieścią Jacka Ketchuma, wydaną w oryginale w 1984 roku, w Polsce opublikowaną dopiero teraz, przez wydawnictwo Papierowy Księżyc. Fakt ten jest podstawową wiadomością, o której trzeba wiedzieć zarówno przy ocenie książki, jak i przed lekturą, dla jej jak najlepszego odbioru. Wyjaśnia on bowiem pewną prostotę w wyrazie fabuły oraz nie do końca ukształtowany styl pisarza, który prezentuje bardziej przedsmak jego innych powieści niźli kunszt, znany chociażby z Dziewczyny z sąsiedztwa (co mimo wszystko jest nieco dziwne w obliczu jego debiutu, który jest wręcz niesamowity, jednak obie te powieści przedstawiają nieco odmienne style i pomysły).

Nowości od wydawnictwa POWERGRAPH

Miło nam poinformować, że wydawnictwo Powergraph znów nam zaufało i powierzyło naszej ocenie swoje dwie premierowe powieści - Różaniec Rafała Kosika i Niepełnię Anny Kańtoch.

Mamy nadzieję, że recenzje już niedługo pojawią się na naszym blogu, a towarzyszyć im będą konkursy, bowiem wydawnictwo było na tyle uprzejme, że podarowało nam po jednym dodatkowym egzemplarzu - specjalnie dla Was.

Zaglądajcie więc i wypatrujcie nowych postów :)  

(NIE)LETNIE LEKTURY | Mateusz Cholewa

Lato chyli się ku końcowi, choć niektórzy mają jeszcze niemal połowę wakacji (studenci niech czują się pozdrowieni). Już jakiś czas temu nadszedł okres nieskrępowanej niczym wolności, neutralizującej (najczęściej) wszelkie deadline’y, wykluczającej (na czas urlopów oczywiście) drących mordę szefów, sprawiającej, że pulsująca na czerwono dwója w USOSie przestała interesować (a przynajmniej do września).

POLOWANIE NA KACZKI | Prawdziwi Artyści wspierają w promocji

Redaktor Prawdziwych Artystów wydaje powieść - Polowanie na kaczki, a strona wspiera w promocji. Takoż zachęcamy do kupowania książki w przedsprzedaży i rozkoszowania się lekturą :)

Książka do kupienia w przystępnej cenie na domhorroru.pl - w zakładce „Nowości”.

DRUGI PERON | Recenzja debiutanckiej książki Agnieszki Kwiatkowskiej

Maciej Kaźmierczak

We wstępie do Drugiego peronu i innych opowiadań Krzysztof Maciejewski przedstawia postać Agnieszki Kwiatkowskiej i stara się nakreślić profil jej twórczości, jednak wydaje mi się, że Maciejewski — mimo wszystko opisując trafnie — nie dociera do sedna. Mówi o jej mistrzowskim budowaniu mrocznej atmosfery, nastroju grozy bez epatowania brutalnością, przy zmyśle gawędziarstwa i potrafieniu poruszania się autorki w różnych gatunkach. Nie można się z tym nie zgodzić, jednak nad tym wszystkim czuwa jeszcze coś — nazwałbym to duchem przeszłości, wspomnieniem znakomitych tekstów z poprzedniego stulecia, które możemy odnaleźć w starych zbiorach opowiadań grozy. Drugi peron jest niby jedną z tych odkopanych w antykwariacie książek, w której odnajdujemy kalejdoskop pomysłów i trafnych wizualizacji mrocznego świata. Za tym przepełnionym przeszłością stylem przemawiają przede wszystkim dwie kwestie — budowanie ciągłego napięcia, które narasta mniej więcej do połowy opowieści i do samego końca utrzymuje się na wysokim poziomie, aby delikatnie opaść wraz z ostatnim zdaniem; oraz mglisty klimat tajemniczości i niepewności. Najistotniejszą rolę nie grają tu bowiem zaskakujące zakończenia, ale właśnie nastrój danej opowieści, jej styl, przypominający klasykę niestety dość zapomnianego gatunku, teraz jakby odkurzonego i przedstawionego w odświeżonej formie (zarówno dosłownie i w przenośni, ponieważ do książki nieco bardziej pasowałyby zniszczona okładka i pożółkłe kartki).